fear*

อยากอยู่ฉลองกันกับเธอ 2 คนจังเลยย
มันจะมีช่วงเวลาแบบนั้นบ้างรึป่าวนะ ?
อยากให้เวลาหยุดหมุน แล้วหลังจากนั้น
ฉันก็พูดคำบางคำที่เก็บไว้ให้เธอได้ฟัง
เรายิ้มให้กัน มองตากัน แล้วเวลาก็เดิน
ไม่มีใครได้ล่วงรู้ความลับของเราสองคน..

ดีใจที่ได้เจอกับเธอ ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ
อีกไม่นานเราก็คงจะได้จากกัน และไม่รุ้ว่า
จะได้กลับมาเจอกันอีกเมื่อไหร่ ในวันนั้น....
เธอจะยังจำฉันได้มั้ย ? จำช่วงเวลาของเรา

ได้หรือปล่าว ?..

เวลาที่ไม่มีใคร บางครั้ง...มันช่างเหงามาก
รอโทสับที่ไม่มีใคร เคยโทมาซักครั้งเดียว
รุ้ทั้งรุ้ แต่ก็ยังรอ อยุ่ทุกวัน รอให้โทมาหา
ยังไม่มีคำตอบว่าเพื่ออะไร , ไม่เข้าใจ
แต่ก็ยังรอ และเฝ้าคิดถึงแต่เธอต่อไป
ทั้ง ๆ ที่มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย ระหว่างเรา..
มันมีอะไรมากมายที่หาเหตุผลมาอธิบายได้ว่า..
ว่าทำไม.. "เรา ไม่เข้ากัน "

คำตอบที่เรารุ้ดีอยุ่แล้ว หลังจากที่เราพูดออกไป
ทุกคำหลังจากนั้นคงจะเป็นเหมือนระเบิดเวลา
ที่เราสร้างขึ้นมา เพื่อทำลายมิตรภาพระหว่างเรา

คนที่คิดจะทำลายมัน คือเราเอง ..

เราจะทำยังไง ?

*อะไรหลายอย่างที่มันวกวน วนเวียนอยู่ในหัว
เกี่ยวกับตัวเธอนั้นมันช่างมีมากมาย จนไม่รุ้ว่า
จะพูดคุย มองหน้า สบตากับเธอได้อีกมั้ย ?
กลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้เก็บไว้ มันจะล้นออก
กลัวว่าตัวเธอจะรู้ กลัวว่าเราจะยิ้มให้กันอีกไม่ได้.

คำพูดฉันมันช่างสับสน *